Najeźdźcy

Różowy dmuchany flaming z okładki Najeźdźców z pewnością zniesmaczyłby niejednego mieszkańca Little Cove Neck, a właściciel zabawki musiałby się liczyć z reprymendą za zakłócenie harmonii otoczenia. W tej małej mieścinie na wybrzeżu Connecticut zamieszkanej przez pociotków prezydentów i senatorów pewne rzeczy po prostu nie uchodzą. Przyjęcia tematyczne, pokaz mody, gra w golfa – tak, winylowy siding, pochylone drzewo w ogrodzie, pomarańczowe stroje – nie. Solą w oku są również obcy korzystający z uroków osady: wędkarze, spacerowicze czy potencjalni nabywcy nieruchomości.

Ta druga

W ubiegłym roku narzekałam na powieść Therese Bohman O zmierzchu, a Tę drugą będę chwalić. Głównie za sprawą interesującej bohaterki, która paradoksalnie jest antybohaterką: bez perspektyw na wielce udane życie, za realizację marzeń zabiera się niemrawo, z premedytacją brnie w beznadziejny romans. Nie lubi siebie i jak mówi: Nic nie przeraża mnie bardziej niż myśl, że to wszystko ma trwać dalej. To nieżycie, z tą nieegzystencją, w której tkwi ta nieosoba, którą jestem [s. 132].

Ginczanka

Po dekadach pomijania zaczęto wreszcie badać twórczość i życiorys Zuzanny Ginczanki (1917-1945), a wizerunek tej niezwykle urodziwej poetki trafił nawet na gadżety. Całkiem zasłużenie, wszak postacią była wyjątkową. Spośród publikacji na jej temat przeczytałam niedawno dwie, w obu książkach Ginczanka jest bardziej pretekstem do prywatnych rozrachunków autorów niż główną bohaterką, ale po kolei.

 

źródło zdjęcia

Sare

Julia Hartwig

Jest nad granicą hiszpańską 

Wioska Sare, może pół-miasteczko. 

Na rynku pod żółtą markizą 

Podają cierpkie wino pirenejskie, 

Podają twardy pasterski ser.

W wiosce Sare, w pół-miasteczku 

Jest stary dom nad zboczem,

Nad przepaścią wysłaną koronami drzew 

Jak zielonymi jabłkami piwnica chłodna. 

Na tarasie, gdy niebo ciemnieje, 

Dziewczyna w białym czepku

Podaje soczyste pstrągi na półmisku. 

Skrzypi podłoga pod jej zręcznymi stopami 

W lekkich góralskich espadrylach.

Lato bez mężczyzn

Lato bez mężczyzn zapowiadało się na lekką lekturę, tymczasem okazało się wymagające – to książka erudycyjna, z licznymi cytatami z poetów amerykańskich i filozofów, chwilami zahaczająca o esej. Trzon stanowi opowieść pięćdziesięciopięcioletniej Mii, poetki i wykładowczyni, która przeszła właśnie załamanie nerwowe po rozstaniu z mężem.